Recente Blogs

  • Jamie Li: Sexy, but tired. But sexy. En stom.

    Jamie Li: Sexy, but tired. But sexy. En stom.
  • Moeder zijn gaat bij mij niet vanzelf

    Moeder zijn gaat bij mij niet vanzelf
  • Magnifieke Meisjes | Thamara Zijlstra

    Magnifieke Meisjes | Thamara Zijlstra
  • Happie & Sappie: NOMO Rotterdam

    Happie & Sappie: NOMO Rotterdam

Vast in mijn vaste contract

Vast in mijn vaste contract

Wanneer je eindelijk een beetje kunt voldoen aan wat de maatschappij van je verwacht. Een vast contract: zekerheid. Maar wat doe je als je een vast contract hebt ergens waar je helemaal niet wil zijn? Blijf je? Of kies je voor je eigen geluk? 

Eind september was ik bij het TedxRotterdam Ladies Event. Social influencer Esmee Trouw vertelde tijdens haar Ted Talk dat 65% van de werkende mens niet blij is met zijn/haar werk. Dat was ongeveer 2/3e van de zaal. Veel. En ook al had ik het verhaal van Esmee al meerdere keren, van andere jonge influencers, gehoord: de cijfers bleven mij bij. Juist omdat ik niet lang geleden zelf bij die groep hoorde.

Niet blij

In 2015 begon ik bij mijn huidige werk. Ik begon onder aan de ladder en klom in 2.5 jaar flink de ladder in. Van de ene fancy functietitel naar de andere sjieke functiebenaming. Hoe trots deze lege functietitels mij ook maakte; ik was niet blij. Nooit had ik verwacht, gedacht of gedroomd dat ik zo snel kon doorgroeien, maar ik was gewoon niet gelukkig.

Ik pakte alle kansen die ik kreeg, maar ik werd niet blij. Hoeveel verschillende mensen ik ook leerde kennen, bijzondere dingen ik maakte en realiseerde: het maakte niets uit. Ik merkte dat ik steeds minder energie kreeg van wat ik deed. En dat terwijl ik houd van mijn vak. Hoe kon hetgeen waar ik van hield mij niet meer geven wat ik wilde? ‘Houd ik wel echt van wat ik doe, of houd ik mezelf dat voor?’

Even vroeg ik me af of wat ik deed wel echt voor mij was. Misschien was het helemaal niet de bedoeling van het universum dat ik werkte in de marketingcommunicatie en leerde ik dat nu. Het was moeilijk om te geloven, omdat ik zoveel bewijs had dat marketingcommunicatie mijn vak was. Onzin om te denken dat dit niet zo is. Mijn brein is daarop ingesteld en ik hoef maar met iemand te zitten of ratel een hele strategie aan elkaar vast. And then some. Dat kon het niet zijn. Onmogelijk. Wat was het dan wel?

Onbepaalde tijd

De volgende onzekerheid stak al gauw de kop op. Ik had nu wel besloten dat ik niet blij werd van wat ik deed. Maar hoor ik wel blij te zijn van wat ik deed? Zijn al die blije mensen gewoon geen uitzondering op de regel? Van die special snowflakes? Ik had immers een contract voor onbepaalde tijd. Die zekerheid had ik nog nooit gehad. En ik ben ‘al’ 34 jaar, ik had allang een vast contract moeten hebben! Dat hoort. Dat ik mijn leven altijd prima heb kunnen leven met contracten waar geen ‘onbepaalde tijd’ in stond, dat was ik even vergeten. Het feit dat ik dit wel echt eens iets was waardoor ik ook een beetje bij de maatschappij hoorde. En toch voelde het niet goed.

‘Hoe waardevol vind ik dat contract eigenlijk?’ vroeg ik mezelf af. Kinderen heb ik al, een huis wil ik (nog) niet kopen, boodschappen, schoenen en concertkaarten heb ik altijd kunnen kopen zonder een contract voor onbepaalde tijd. Het antwoord? Niet zo waardevol.

Bindingsangst

De dag dat ik het contract tekende voelde zowel goed als slecht. Eindelijk had ik een contract voor onbepaalde tijd! Fuck, ik had een contract voor onbepaalde tijd! Dat mijn werkgever mij voldoende vertrouwde om mij zo’n contract te geven, voelde goed. Het feit dat het vertrouwen van mijn werkgever het enige positieve was wat ik uit dat contract kon halen, was al voldoende om het eigenlijk niet te doen. Ik tekende.

Direct voelde ik me opgesloten. Alsof ik geen kant meer op kon. Alle twijfels, die ik al had, sloegen weer in als een bom. ‘Wil ik dit wel? Waarom teken ik als ik het niet zeker weet? Ik had dit niet moeten doen. Oei, oei, oei. Ik had wel moeten tekenen. Natuurlijk wel. Een contract voor onbepaalde tijd krijg je niet zo snel meer. Het is een goede keus. Het is een slechte keus!’ Mijn hoofd draaide overuren. Het voelde als bindingsangst. Ik wil wel, maar ik wil niet. ‘Wil ik nog twintig jaar dezelfde weg naar werk afleggen, wil ik blijven creëren op deze manier, wil ik mij hierop focussen? Kan ik mijn creativiteit hierin kwijt?’ Op al die vragen had ik één antwoord: nee. Oké, ik had nu mijn antwoord. En ik had getekend. Wat nu?

Wat wel?

Leuk hoor weten wat ik niet wil, maar hoe bepaal ik dan wat ik wel wil. Het lag in ieder geval vast dat ik iets wilde doen waar ik mijn creativiteit kon uiten. Durf te zeggen dat ik creatief ben met woorden, dat ik kansen zie waar mensen gauw voorbijlopen (of denken dat het niet mogelijk is), ik kijk soms net anders tegen bepaalde dingen aan waardoor het net een andere insteek krijgt. Plus: ik vind het heerlijk om te doen. De conclusie was dan ook makkelijk te maken: ik hoor te doen wat ik doe. Alleen ergens anders. Toen ik daar eenmaal achter kwam, vielen de puzzelstukjes een beetje op hun plek.

Geniaal moment

Werken in een corporate zag ik niet meer zitten. Dat was ik zeker van: dat was niets voor mij. Te groot, te log, te grijs. Dat betekende dat ik het kleiner moest zoeken. Maar ik wilde mijn creativiteit ook niet op één organisatie of product focussen, dus daarmee viel eigenlijk al heel veel af. Het was echt belangrijk dat de mensen met wie ik ging werken het vak snapte en ervan hielden. Dat ik met ze kon sparren, denken en groeien. Dus kleiner, voor verschillende producten/organisaties werken, in een eensgezinde omgeving. Het antwoord was vrij voor de hand liggend: een bureau. Ik moest werken bij een bureau. Ken je dat gevoel als de engelen gaan zingen en hemelpoorten openen als je een geniaal moment hebt? Nou dat had ik.

Ik besloot te solliciteren. Vond mijn droombaan, nam ontslag en liet mijn vaste contract los. Ineens kon ik weer ademen. Zo simpel was het.

Te kort

Bovenstaande is wat ik vertel als men mij vraagt of ik het wel zeker weet. Het gaat immers om een vast contract. Wanneer krijg je die tegenwoordig nou nog? Maar wat is een vast contract waard als je eigenlijk alleen maar het gevoel hebt dat je stikt? Is het leven niet veel te kort om ergens te zijn waar je niet wil zijn?

Me too, ich auch, ik ook, moi aussi

Me too, ich auch, ik ook, moi aussi

Me too. Wanneer het gaat om ongepast gedrag of seksuele intimidatie zwijgen…
Acht opmerkingen die mij leerde dat mannen gevaarlijk zijn

Acht opmerkingen die mij leerde dat mannen gevaarlijk zijn

Zolang ik me kan herinneren, heb ik geleerd dat ik me moet…
Magnifieke Meisjes | Maris Maria Renne

Magnifieke Meisjes | Maris Maria Renne

Maris (38) is fulltime blogger, woont samen in Haarlem en heeft twee…
8 meningen over mijn tattoos

8 meningen over mijn tattoos

Het moment dat ik voor het eerst, vrijwillig, een naald in mijn…