Recente Blogs

  • Jamie Li: Sexy, but tired. But sexy. En stom.

    Jamie Li: Sexy, but tired. But sexy. En stom.
  • Moeder zijn gaat bij mij niet vanzelf

    Moeder zijn gaat bij mij niet vanzelf
  • Magnifieke Meisjes | Thamara Zijlstra

    Magnifieke Meisjes | Thamara Zijlstra
  • Happie & Sappie: NOMO Rotterdam

    Happie & Sappie: NOMO Rotterdam

Fuck Oud & Nieuw

Fuck Oud & Nieuw

Elk jaar gooi ik melodramatisch mijn kont tegen de kribbe, pers wat recalcitrante Facebook updates eruit over hoe suf oud & nieuw wel niet is en proost met een fles Southern Comfort op een nieuw jaar met dezelfde keuzes, doffe ellende en toffe feesten. Het heeft niets te maken met de afsluiter van het jaar, de nostalgische en melancholische emoties die erbij horen, de achterlijke en tragisch hoopvolle voornemens of de alcohol die op die dag juist rijkelijk mag vloeien. Ik heb al sinds ik me kan herinneren gewoon een hekel aan Oud & Nieuw.

Overprikkeld

Ik geef het niet graag toe, maar ik raak nogal eens overprikkeld van evenementen, bijeenkomsten of gebeurtenissen. Ik heb een hekel aan winkelen, want als ik vijf minuten in een drukke Primark loop, heb ik het bloedheet en wil ik alleen nog maar naar huis om te slapen. Als ik een drukke dag heb gehad op mijn werk en mijn hoofd bomvol zit, moet ik echt thuiskomen. Ik heb tien minuten tot een uur nodig om tot mezelf te komen.

Als de dop van de frisdrankfles niet goed is vastgedraaid, blijf ik het hinderlijke gesis horen. Zodra de buren oud eten over het balkon flikkeren en de meeuwen er als aasgieren op af komen, hoor ik constant het gekrijs van die beesten tot ze ophouden. Ik hoor het getik van een verwarming die afkoelt, mijn buurman die gaapt, de bovenburen die bidden en auto’s die rijden in de straat die achter mijn woning ligt, de portiekdeur die klappert omdat de laatste die binnen is gekomen het niet goed heeft afgesloten.

Zodra mijn vriend voetbal kijkt en enthousiast zijn club support door te applaudisseren, knalt dat loeihard door in mijn schedel. Snapt hij niet, en kan hij niet doen en dus doe ik vaak oordopjes in met muziek. Geluid overprikkeld me alleen als ik er niet om heb gevraagd, en wanneer het van anderen komt.

Waar anderen zich voor af kunnen sluiten, komt bij mij binnen zonder te kloppen.

Krijsende vuurpijlen

Dit is waarom ik een hekel heb aan Oud & Nieuw. Naast dat ik mensen niet vertrouw met vuurwerk, kan ik helemaal niets met de teringherrie die het met zich meebrengt. Het gekrijs van de vuurpijlen, geratel van grondbloemen, geknal van rotjes en illegale versies, gillende Romeinse kaarsen; drie dagen later gaat er nog steeds vuurwerk af in mijn kop. Het kost me veel energie om de keiharde knallen die zich ongefilterd in mijn schedel rammen zachtjes in mijn brein te laten landen. Ik kan me tijdens deze feestelijke gelegenheid alleen maar focussen op de extreme geluiden.

Ik heb verschillende dingen gedaan om erachter te komen hoe ik het beste met Oud & Nieuw, en het bijkomende gekrijs, om kan gaan. Door mee te doen, bijvoorbeeld. If you can’t beat them, join them. Tot je erachter komt dat je vuurwerk eigenlijk niet leuk vindt, en de mensen die het afsteken niet vertrouwt. Door alleen buiten te staan en te kijken naar het moois wat vuurwerk ook kan zijn, maar omdat ik een mietje ben en schrik van elke knal, ben ik toch maar gauw naar binnen gegaan. Ik heb ook een poging gedaan om gewoon binnen te blijven, als een oud wijf. Dat was ronduit kut. Bovendien werd het geluid niet gedempt, dus veel zin had het ook niet.

En dan dacht je dat je het had gehad.

Kus-kus-kus

Terwijl ik me focus om alle geluiden te verwerken die mijn harses binnenkomen, wordt er ook nog eens gelijk verwacht dat ik iedereen enthousiast een nieuwjaar wens. Kus-kus-kus. Knuffel. Of beide. Naast dat ik gillende keukenmeiden in mijn oren heb, heb ik smakgeluiden vlakbij mijn oren. Ineens wordt er verwacht dat ik mensen toelaat in mijn personal space. Die space bestaat trouwens uit mij en een vijf meter radius. Moet dat echt?

Nee, niet meer. Het heeft wat jaren geduurd voordat ik erachter kwam dat ik mensen helemaal niet hoef te kussen en te knuffelen. Handje schudden, ‘gelukkig nieuwjaar’ zeggen en klaar. Fuck de opgetrokken wenkbrauwen, de gekwetste ego’s en de hoofden die ik laat hangen, omdat ik mijn wang niet tegen die van hen druk. Ik kies wie ik wil kussen en knuffelen. Ik ben niet raar, mensen die kusjes en knuffels verwachten van mij die zijn pas raar.

Gelukkig hoef ik me nu alleen te focussen op de cobra’s, strijkers en andere bermbommen die mensen afsteken.

Prikkelvrij feestje

Natuurlijk ligt het meer aan mij dan aan Oud & Nieuw. Het is alleen erg moeilijk om een filter in te bouwen die ik gewoonweg niet heb. Het enige wat helpt tegen die knallers die hun weg in mijn schedel forceren, de domme hoofden die hun kleffe koude wang tegen de mijne aan willen drukken en de onbekende lijven die zich willen verstrengelen met die van mij, is drank of mezelf opsluiten. Het laatste gaat het niet worden, want dat vind ik wel echt tragisch. En we gaan al eeuwen lallend het nieuwe jaar in, dus erg problematisch lijkt me dat niet. Ook al vind ik Oud & Nieuw stom, dat betekent niet dat ik het mee hoef te maken als een hond met de staart tussen de benen. Ik verdien ook een prikkelvrij feestje om het jaar af te sluiten.

Nu ik mijn melodramatische update over Oud & Nieuw weer heb gehad, kunnen we dan afspreken dat we het wat kalmer doen met die knallers en kusjes. Zou ik wel echt effe heel vet vinden.

Gelukkig nieuwjaar.

Is het al 6 januari?

Happie & Sappie: Jamie’s Diner

Happie & Sappie: Jamie’s Diner

Happie & Sappie draait om een van mijn favoriete bezigheden: eten. Nieuwe…
Happie & Sappie: FG Okonomiyaki Bar

Happie & Sappie: FG Okonomiyaki Bar

In Happie & Sappie vertel ik over mijn ervaringen in bistro’s, restaurants,…
Happie & Sappie: Sallina’s

Happie & Sappie: Sallina’s

Eigenaar Sallina’s Michael Tekie met zijn combinatieschotel © Rotterdam Gallery In Happie…
Magnifieke Meisjes | Pei-Yee (Nombelina)

Magnifieke Meisjes | Pei-Yee (Nombelina)

Pei Yee (38) is geboren en getogen in Maastricht bij een ‘pleegfamilie’…