Tattooed Rebelles | Fatima: “Mijn familie vond het verschrikkelijk”

Tattooed Rebelles | Fatima: “Mijn familie vond het verschrikkelijk”

‘Als je tatoeages hebt, ben je niet professioneel’ ‘Wanneer je ouder bent, krijg je zeker spijt van je tatoeages.’ ‘Je ziet eruit als een crimineel.’  Oh, en een mooie: ‘Als je er zo uit ziet, krijg je toch nooit een baan?’ Een greep van de opmerkingen en vragen die je krijgt als je (veel) tatoeages hebt. Anno 2017 klopt daar natuurlijk niets (meer) van, toch? Er zijn echter toch nog steeds mensen die zo denken, daarom: Tattooed Rebelles, omdat tatoeages niet bepalen wie je bent. In de komende periode vertellen tien getatoeëerde vrouwen over hun leven, werk en ervaringen.

Geboren en getogen Rotterdammer Fatima Fortes (1979) werkt parttime in een kledingwinkel en is moeder van twee. Er is bijna geen plek te bedenken waar Fatima (nog) geen tatoeage heeft. En als ze die wel kan bedenken, staat er binnen no time een tattoo. Fatima staat ook bekend als Tattoo Fatoe op Twitter en Instagram. Ze is de eerste Tattooed Rebelle en vertelt alles over haar eerste tatoeage, haar werk en de acceptatie van tatoeages in het straatbeeld.

Je zit lekker onder de tatoeages; weet jij nog hoe oud jij was toen jij je eerste tatoeage liet zetten en wat het was?

Mensen vragen dat altijd aan mij, daardoor weet ik nog exact hoe oud ik was en wat het was. Moet ik het laten zien? Of kan ik het verstopt laten onder het flapje buik waar ik het heb verstopt (lacht)? Ik was net het huis uit en ik was 20 jaar. Mijn allereerste tatoeage was een beertje met een tovenaarsmuts op. Een teddybeer. De tatoeage betekende echt geen hol, maar het ging om het feit dat ik een tatoeage had laten zetten. Het was in de shop echt puur een boek openklappen en een tatoeage uitkiezen. Mijn moeder had echt een hekel aan tatoeages, dus het betekenisloze plaatje betekende des te meer voor mij. De achterliggende gedachte van de tatoeage was echt een dikke vette fuck you naar mijn moeder. Mijn lijf, mijn leven, mijn tatoeage.

Tattooed Rebelles Fatima Fortes

© Gaby Jongenelen Fotografie

Je zegt dat je moeder echt een hekel had aan tatoeages, maar hoe reageerde je familie op je tovenaarsbeertje?

Ik had toen al geen contact met mijn vader, dus die kon er niets en tegelijkertijd alles van vinden. Mijn familie vond het verschrikkelijk. Moeder, oma en tante vonden het echt heel erg. Ik kan me nog heel goed herinneren dat mijn moeder zelfs een keer zei: “Als je ooit bedenkt tatoeages op je armen te zetten, dan mag je niet met blote armen mijn galerij op.” Stel je voor dat buren mij met tatoeages zouden zien, dan zou ze door de grond zakken van schaamte. Het grotere werk heeft mijn moeder nooit gezien, toen had ik al geen contact meer met haar.

De achterliggende gedachte van de tatoeage was echt een dikke vette fuck you naar mijn moeder. Mijn lijf, mijn leven, mijn tatoeage.

Als je omgeving er zo’n hekel aan had, en je moeder je zelfs waarschuwde dat je haar galerij niet op zou komen met blote armen: waarom besloot je dan toch een tatoeage te laten zetten? En nog één, en nog één, en nog één.

Het was de ultieme vrijheid voor mij. Ik woonde net op mezelf. Het kon me niet meer schelen wie wat van mij vond. Je kan misschien zelfs zeggen dat mijn eerste tatoeage wel echt staat voor een middelvinger naar alles waar mijn moeder controle over wilde hebben. Alles wat er na kwam, was vooral verslaving. Het is niet dat ik bij elke tatoeage nog denk: ‘fuck you mama’. Ik hield al van tatoeages toen ik een puber was. Ik had alleen nooit verwacht dat ik zoveel tatoeages zou hebben. Je wordt ook echt heel inventief qua plekken. Ik dacht echt dat ik vol zat, maar toen vond ik nog een stuk been waar nog wel een plaatje op kon.

Tattooed Rebelles Fatima Fortes

© Gaby Jongenelen Fotografie

Zijn je tatoeages ooit een belemmering geweest om aan een baan te komen?

Ik heb 11 jaar bij dezelfde werkgever gewerkt. Ik kwam daar binnen met twee kleine tatoeages en ik ging er weg met een full body suit. Oké, bijna-full-body-suit. Daar was ik filiaalmanager, natuurlijk vonden ze wel wat van mijn tatoeages – maar goed: ik zat er al. We hebben toen wel afgesproken dat ik geen korte mouwen zou dragen tijdens werk; dat vond ik prima. Klanten vonden mijn tatoeages nooit een probleem: ik ben namelijk een heel vriendelijk mens. Als ze me zien, kijken mensen wel eens op met een blik van ‘joh, wat is dat voor mokkel?’, maar zodra ik met ze in gesprek raak ontdooien ze. Ik werkte daar ook toen ik mijn twee tatoeages in mijn nek liet zetten; en toen raakte ik mijn baan kwijt.

Daar zat ik dan: 11 jaar niet op de arbeidsmarkt geweest en twee tatoeages in mijn nek. Ik ben toen twee jaar werkloos geweest. Ik kan mijn werkloze periode niet alleen verbinden aan mijn tatoeages. Mijn leeftijd is ook een dealbreaker geweest, ik ben geen 17 meer. Ik weet echter wel bijna zeker dat er, in die twee jaar, twee winkelketens zijn geweest waar ik ben afgewezen vanwege mijn tatoeages.

Daar zat ik dan: 11 jaar niet op de arbeidsmarkt geweest en twee tatoeages in mijn nek.

Bij beide ketens was ik al vrij ver in de procedure: ik ging in gesprek met de regiomanager. Eenmaal in gesprek met de regiomanager begon het gelazer. Tijdens beide gesprekken begonnen ze over mijn tatoeages. Het verbaasde me, die chicks met wie ik de eerste twee gesprekken heb gehad, die hebben die dingen toch ook zien zitten? Een van die ketens heeft letterlijk tegen mij gezegd dat ik te hip en te stoer ben voor het beeld wat zij wilden uitdragen. Nou, dat is wel echt hun gemis.

Tattooed Rebelles Fatima Fortes

© Gaby Jongenelen Fotografie

Ondertussen ben je weer aan het werk: hoe zit het met je huidige baan en je tatoeages?

Daar moest ik alles verbergen. Een sjaaltje om mijn nek om mijn nek tattoos te verbergen, dat zag er écht niet uit. Ze wilden ook nog moeilijk doen over de tattoos die ik op mijn duimen heb; daar moest ik foundation op smeren. Dat ben ik per ongeluk expres toch even vergeten en speelde daar een beetje dom over. Die sjaal om mijn nek vond ik wel genoeg.

Sinds kort hebben we nieuwe bedrijfskleding en een nieuwe bedrijfspolicy. Ze zijn soepeler geworden. Kleine tatoeages mogen zichtbaar zijn, maar ze mogen niet aanstootgevend zijn. Nu is klein natuurlijk relatief (lacht). Ik mag bijna mezelf zijn, daar ben ik wel echt heel blij mee. Klanten zagen mijn tatoeage altijd boven het sjaaltje uitsteken en dat zorgde juist voor een gesprek. Nu het zichtbaar is reageren ze er helemaal niet op.

Tattooed Rebelles Fatima Fortes

© Gaby Jongenelen Fotografie

Wat vind jij van werkgevers die tatoeages verbieden?

Eerlijk gezegd, vind ik dat heel vreemd. Tatoeages zijn een afspiegeling van de maatschappij. Ik snap wel dat ik met lange mouwen moet werken; de winkel waar ik werk is geen tattooshop. Maar dat ik dat sjaaltje af kon doen, vond ik wel erg fijn. Het gaf me echt het gevoel alsof ze echt even normaal gingen doen. Ik snap wel dat té ook niet oké is, maar alles moeten verbergen vind ik echt niet meer van nu.

Hoe reageren mensen gewoonlijk op je tatoeages?

Toen ik eenmaal had besloten dat ik een sleeve wilde, ging ik ook zo snel als ik kon. Binnen twee jaar waren mijn beide armen vol getatoeëerd. Mensen keken me aan alsof ik een circusdier was. Ik moest er heel erg aan wennen dat ik werd nagekeken. Ik was gewoon mezelf, maar voor hen leek ik soms wel een attractie.

Binnen twee jaar waren mijn beide armen vol getatoeëerd. Mensen keken me aan alsof ik een circusdier was.

Ik veranderde niet van binnen omdat ik een tatoeage op mijn arm had laten zetten, ineens werd ik echt heel anders benaderd. Dat was wel echt iets waar ik doorheen moest; zomer in de stad, zwembad, overal waar ik met blote armen kwam. Mensen vinden je gauw eng en asociaal, maar geloof me; ik heb mijn tatoeages nooit laten zetten omdat ik anderen zo nodig wilde shockeren.

Tatoeages hebben nog steeds het stigma dat ze voor hoeren, criminelen en zeelui zijn, en dat stigma ging niet ineens weg toen ik een kind kreeg. Je zag sommige mensen denken hoor: “Oh jee, het loopt achter een kinderwagen.”

Tattooed Rebelles Fatima Fortes

© Gaby Jongenelen Fotografie

Merk je verschil tussen de reacties van toen en nu?

Ja, dat zeker. Ik merk dat het minder wordt, tatoeages zijn wat meer geaccepteerd. Uiteraard ligt het er wel aan waar je bent. Er zijn nog steeds dorpen in de wereld waar tatoeages nog steeds echt niet kunnen. Als ik hier (Rotterdam) in de stad loop, word ik minder afkeurend aangekeken dan 10-12 jaar geleden. Nu is het echt een trend, en vroeger was het meer een beetje underground. Nu heeft Berta van het Stadhuisplein er ook 60. Tegelijkertijd vind ik het wel jammer hoor, omdat het niet meer zo speciaal is als toen. Maar goed, alles heeft een prijs.

Ooit ben ik in een winkel achtervolgd door de beveiliging, omdat hij dacht dat ik wat wilde stelen. Het was zo opvallend, dat is echt een aparte belevenis. Ik snapte daar werkelijk niets van. Nu word ik gelukkig niet meer achtervolgd in winkels, ze hebben ondertussen wel door dat ik ook gewoon een mens ben.

Tatoeages hebben nog steeds het stigma dat ze voor hoeren, criminelen en zeelui zijn, en dat stigma ging niet ineens weg toen ik een kind kreeg. Je zag sommige mensen denken hoor: “Oh jee, het loopt achter een kinderwagen.”

Hoe groot is het verschil tussen wat mensen van je denken gebaseerd op je uiterlijk en hoe je werkelijk bent?

Vrij groot, denk ik. Ik heb een heel normaal leven. Ja, ik doe wel wat ik wil, maar dat heb ik – sinds ik het huis uit ben – altijd wel gedaan. Oké, ik heb een grote bek, maar ik ben eigenlijk een hele lieve brave moeder. Ik heb bijvoorbeeld nog nooit drugs gebruikt. Vaak denken mensen dat ik een heleboel hele gekke dingen heb gedaan, terwijl ik een heel lief mens ben. Geen rare dingen; ik ben eigenlijk heel gedomesticeerd. Doordeweeks ben ik moeder, ik heb twee schoolgaande kinderen, ik sport en ik doe het huishouden. In  het weekend werk ik en ben ik vaak zat alleen thuis. In de avonden hang ik gerust op de bank met een zak chips en dan heb ik het helemaal naar mijn zin. Ik ben een rustig, tevreden en getatoeëerd mens.

Tattooed Rebelles Fatima Fortes

© Gaby Jongenelen Fotografie

Is er nog iets wat je kwijt wil?

Eh,.. Vooral tegen mensen die er nog van tatoeages schrikken en mij daarop beoordelen: ik doe het mezelf toch aan? Ik vind het mooi. Net zoals die oude mevrouw uit Urk haar permanentje mooi vindt. Het is uiterlijk, meer is het niet. Probeer wat meer te begrijpen, probeer wat verder te kijken dan je neus lang is. Natuurlijk kun jij het niet mooi vinden, maar dat betekent nog niet dat ik daar rekening mee hoef te houden. Het zegt namelijk helemaal niets over hoe ik ben tegenover anderen. Mijn tatoeages doen niemand kwaad, en ik al helemaal niet.

Lees hier de Kickoff van Tattooed Rebelles

Alle foto’s die te zien zijn in deze interviewserie, zijn gemaakt door Gaby Jongenelen. Een getalenteerde fotograaf uit de mooiste stad van Nederland (Rotterdam ja, dat klopt). Ik ben echt intens blij dat ze haar tijd en talent in dit project wil steken, samen met mij. Gebaseerd op wederkerigheid, omdat we elkaar bewonderen. Vrouwen voor vrouwen, daar is Rebelles alleen al op gebouwd en nu dit project ook. Liefde.

Delen:

2 Reacties

  1. 20 juli 2017 / 16:44

    Wat ziet ze er prachtig uit! Zelf zou ik me niet zo vol laten tattoeeren, maar het is wel erg tof. Belachelijk dat zoveel mensen er zo bekrompen over doen! Malou x

    • Thamar Kempees
      29 juli 2017 / 20:38

      Ze ziet er inderdaad prachtig uit! De bekrompenheid wordt steeds minder, gelukkig! Fijn dat je het tof vindt 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *