Tattooed Rebelles | Fatima: “Mijn familie vond het verschrikkelijk”

Tattooed Rebelles | Fatima: “Mijn familie vond het verschrikkelijk”

‘Als je tatoeages hebt, ben je niet professioneel’ ‘Wanneer je ouder bent, krijg je zeker spijt van je tatoeages.’ ‘Je ziet eruit als een crimineel.’  Oh, en een mooie: ‘Als je er zo uit ziet, krijg je toch nooit een baan?’ Een greep van de opmerkingen en vragen die je krijgt als je (veel) tatoeages hebt. Anno 2017 klopt daar natuurlijk niets (meer) van, toch? Er zijn echter toch nog steeds mensen die zo denken, daarom: Tattooed Rebelles, omdat tatoeages niet bepalen wie je bent. In de komende periode vertellen tien getatoeëerde vrouwen over hun leven, werk en ervaringen.

Geboren en getogen Rotterdammer Fatima Fortes (1979) werkt parttime in een kledingwinkel en is moeder van twee. Er is bijna geen plek te bedenken waar Fatima (nog) geen tatoeage heeft. En als ze die wel kan bedenken, staat er binnen no time een tattoo. Fatima staat ook bekend als Tattoo Fatoe op Twitter en Instagram. Ze is de eerste Tattooed Rebelle en vertelt alles over haar eerste tatoeage, haar werk en de acceptatie van tatoeages in het straatbeeld.

Je zit lekker onder de tatoeages; weet jij nog hoe oud jij was toen jij je eerste tatoeage liet zetten en wat het was?

Mensen vragen dat altijd aan mij, daardoor weet ik nog exact hoe oud ik was en wat het was. Moet ik het laten zien? Of kan ik het verstopt laten onder het flapje buik waar ik het heb verstopt (lacht)? Ik was net het huis uit en ik was 20 jaar. Mijn allereerste tatoeage was een beertje met een tovenaarsmuts op. Een teddybeer. De tatoeage betekende echt geen hol, maar het ging om het feit dat ik een tatoeage had laten zetten. Het was in de shop echt puur een boek openklappen en een tatoeage uitkiezen. Mijn moeder had echt een hekel aan tatoeages, dus het betekenisloze plaatje betekende des te meer voor mij. De achterliggende gedachte van de tatoeage was echt een dikke vette fuck you naar mijn moeder. Mijn lijf, mijn leven, mijn tatoeage.

Tattooed Rebelles Fatima Fortes

© Gaby Jongenelen Fotografie

Je zegt dat je moeder echt een hekel had aan tatoeages, maar hoe reageerde je familie op je tovenaarsbeertje?

Ik had toen al geen contact met mijn vader, dus die kon er niets en tegelijkertijd alles van vinden. Mijn familie vond het verschrikkelijk. Moeder, oma en tante vonden het echt heel erg. Ik kan me nog heel goed herinneren dat mijn moeder zelfs een keer zei: “Als je ooit bedenkt tatoeages op je armen te zetten, dan mag je niet met blote armen mijn galerij op.” Stel je voor dat buren mij met tatoeages zouden zien, dan zou ze door de grond zakken van schaamte. Het grotere werk heeft mijn moeder nooit gezien, toen had ik al geen contact meer met haar.

De achterliggende gedachte van de tatoeage was echt een dikke vette fuck you naar mijn moeder. Mijn lijf, mijn leven, mijn tatoeage.

Als je omgeving er zo’n hekel aan had, en je moeder je zelfs waarschuwde dat je haar galerij niet op zou komen met blote armen: waarom besloot je dan toch een tatoeage te laten zetten? En nog één, en nog één, en nog één.

Het was de ultieme vrijheid voor mij. Ik woonde net op mezelf. Het kon me niet meer schelen wie wat van mij vond. Je kan misschien zelfs zeggen dat mijn eerste tatoeage wel echt staat voor een middelvinger naar alles waar mijn moeder controle over wilde hebben. Alles wat er na kwam, was vooral verslaving. Het is niet dat ik bij elke tatoeage nog denk: ‘fuck you mama’. Ik hield al van tatoeages toen ik een puber was. Ik had alleen nooit verwacht dat ik zoveel tatoeages zou hebben. Je wordt ook echt heel inventief qua plekken. Ik dacht echt dat ik vol zat, maar toen vond ik nog een stuk been waar nog wel een plaatje op kon.

Tattooed Rebelles Fatima Fortes

© Gaby Jongenelen Fotografie

Zijn je tatoeages ooit een belemmering geweest om aan een baan te komen?

Ik heb 11 jaar bij dezelfde werkgever gewerkt. Ik kwam daar binnen met twee kleine tatoeages en ik ging er weg met een full body suit. Oké, bijna-full-body-suit. Daar was ik filiaalmanager, natuurlijk vonden ze wel wat van mijn tatoeages – maar goed: ik zat er al. We hebben toen wel afgesproken dat ik geen korte mouwen zou dragen tijdens werk; dat vond ik prima. Klanten vonden mijn tatoeages nooit een probleem: ik ben namelijk een heel vriendelijk mens. Als ze me zien, kijken mensen wel eens op met een blik van ‘joh, wat is dat voor mokkel?’, maar zodra ik met ze in gesprek raak ontdooien ze. Ik werkte daar ook toen ik mijn twee tatoeages in mijn nek liet zetten; en toen raakte ik mijn baan kwijt.

Daar zat ik dan: 11 jaar niet op de arbeidsmarkt geweest en twee tatoeages in mijn nek. Ik ben toen twee jaar werkloos geweest. Ik kan mijn werkloze periode niet alleen verbinden aan mijn tatoeages. Mijn leeftijd is ook een dealbreaker geweest, ik ben geen 17 meer. Ik weet echter wel bijna zeker dat er, in die twee jaar, twee winkelketens zijn geweest waar ik ben afgewezen vanwege mijn tatoeages.

Daar zat ik dan: 11 jaar niet op de arbeidsmarkt geweest en twee tatoeages in mijn nek.

Bij beide ketens was ik al vrij ver in de procedure: ik ging in gesprek met de regiomanager. Eenmaal in gesprek met de regiomanager begon het gelazer. Tijdens beide gesprekken begonnen ze over mijn tatoeages. Het verbaasde me, die chicks met wie ik de eerste twee gesprekken heb gehad, die hebben die dingen toch ook zien zitten? Een van die ketens heeft letterlijk tegen mij gezegd dat ik te hip en te stoer ben voor het beeld wat zij wilden uitdragen. Nou, dat is wel echt hun gemis.

Tattooed Rebelles Fatima Fortes

© Gaby Jongenelen Fotografie

Ondertussen ben je weer aan het werk: hoe zit het met je huidige baan en je tatoeages?

Daar moest ik alles verbergen. Een sjaaltje om mijn nek om mijn nek tattoos te verbergen, dat zag er écht niet uit. Ze wilden ook nog moeilijk doen over de tattoos die ik op mijn duimen heb; daar moest ik foundation op smeren. Dat ben ik per ongeluk expres toch even vergeten en speelde daar een beetje dom over. Die sjaal om mijn nek vond ik wel genoeg.

Sinds kort hebben we nieuwe bedrijfskleding en een nieuwe bedrijfspolicy. Ze zijn soepeler geworden. Kleine tatoeages mogen zichtbaar zijn, maar ze mogen niet aanstootgevend zijn. Nu is klein natuurlijk relatief (lacht). Ik mag bijna mezelf zijn, daar ben ik wel echt heel blij mee. Klanten zagen mijn tatoeage altijd boven het sjaaltje uitsteken en dat zorgde juist voor een gesprek. Nu het zichtbaar is reageren ze er helemaal niet op.

Tattooed Rebelles Fatima Fortes

© Gaby Jongenelen Fotografie

Wat vind jij van werkgevers die tatoeages verbieden?

Eerlijk gezegd, vind ik dat heel vreemd. Tatoeages zijn een afspiegeling van de maatschappij. Ik snap wel dat ik met lange mouwen moet werken; de winkel waar ik werk is geen tattooshop. Maar dat ik dat sjaaltje af kon doen, vond ik wel erg fijn. Het gaf me echt het gevoel alsof ze echt even normaal gingen doen. Ik snap wel dat té ook niet oké is, maar alles moeten verbergen vind ik echt niet meer van nu.

Hoe reageren mensen gewoonlijk op je tatoeages?

Toen ik eenmaal had besloten dat ik een sleeve wilde, ging ik ook zo snel als ik kon. Binnen twee jaar waren mijn beide armen vol getatoeëerd. Mensen keken me aan alsof ik een circusdier was. Ik moest er heel erg aan wennen dat ik werd nagekeken. Ik was gewoon mezelf, maar voor hen leek ik soms wel een attractie.

Binnen twee jaar waren mijn beide armen vol getatoeëerd. Mensen keken me aan alsof ik een circusdier was.

Ik veranderde niet van binnen omdat ik een tatoeage op mijn arm had laten zetten, ineens werd ik echt heel anders benaderd. Dat was wel echt iets waar ik doorheen moest; zomer in de stad, zwembad, overal waar ik met blote armen kwam. Mensen vinden je gauw eng en asociaal, maar geloof me; ik heb mijn tatoeages nooit laten zetten omdat ik anderen zo nodig wilde shockeren.

Tatoeages hebben nog steeds het stigma dat ze voor hoeren, criminelen en zeelui zijn, en dat stigma ging niet ineens weg toen ik een kind kreeg. Je zag sommige mensen denken hoor: “Oh jee, het loopt achter een kinderwagen.”

Tattooed Rebelles Fatima Fortes

© Gaby Jongenelen Fotografie

Merk je verschil tussen de reacties van toen en nu?

Ja, dat zeker. Ik merk dat het minder wordt, tatoeages zijn wat meer geaccepteerd. Uiteraard ligt het er wel aan waar je bent. Er zijn nog steeds dorpen in de wereld waar tatoeages nog steeds echt niet kunnen. Als ik hier (Rotterdam) in de stad loop, word ik minder afkeurend aangekeken dan 10-12 jaar geleden. Nu is het echt een trend, en vroeger was het meer een beetje underground. Nu heeft Berta van het Stadhuisplein er ook 60. Tegelijkertijd vind ik het wel jammer hoor, omdat het niet meer zo speciaal is als toen. Maar goed, alles heeft een prijs.

Ooit ben ik in een winkel achtervolgd door de beveiliging, omdat hij dacht dat ik wat wilde stelen. Het was zo opvallend, dat is echt een aparte belevenis. Ik snapte daar werkelijk niets van. Nu word ik gelukkig niet meer achtervolgd in winkels, ze hebben ondertussen wel door dat ik ook gewoon een mens ben.

Tatoeages hebben nog steeds het stigma dat ze voor hoeren, criminelen en zeelui zijn, en dat stigma ging niet ineens weg toen ik een kind kreeg. Je zag sommige mensen denken hoor: “Oh jee, het loopt achter een kinderwagen.”

Hoe groot is het verschil tussen wat mensen van je denken gebaseerd op je uiterlijk en hoe je werkelijk bent?

Vrij groot, denk ik. Ik heb een heel normaal leven. Ja, ik doe wel wat ik wil, maar dat heb ik – sinds ik het huis uit ben – altijd wel gedaan. Oké, ik heb een grote bek, maar ik ben eigenlijk een hele lieve brave moeder. Ik heb bijvoorbeeld nog nooit drugs gebruikt. Vaak denken mensen dat ik een heleboel hele gekke dingen heb gedaan, terwijl ik een heel lief mens ben. Geen rare dingen; ik ben eigenlijk heel gedomesticeerd. Doordeweeks ben ik moeder, ik heb twee schoolgaande kinderen, ik sport en ik doe het huishouden. In  het weekend werk ik en ben ik vaak zat alleen thuis. In de avonden hang ik gerust op de bank met een zak chips en dan heb ik het helemaal naar mijn zin. Ik ben een rustig, tevreden en getatoeëerd mens.

Tattooed Rebelles Fatima Fortes

© Gaby Jongenelen Fotografie

Is er nog iets wat je kwijt wil?

Eh,.. Vooral tegen mensen die er nog van tatoeages schrikken en mij daarop beoordelen: ik doe het mezelf toch aan? Ik vind het mooi. Net zoals die oude mevrouw uit Urk haar permanentje mooi vindt. Het is uiterlijk, meer is het niet. Probeer wat meer te begrijpen, probeer wat verder te kijken dan je neus lang is. Natuurlijk kun jij het niet mooi vinden, maar dat betekent nog niet dat ik daar rekening mee hoef te houden. Het zegt namelijk helemaal niets over hoe ik ben tegenover anderen. Mijn tatoeages doen niemand kwaad, en ik al helemaal niet.

Lees hier de Kickoff van Tattooed Rebelles

Alle foto’s die te zien zijn in deze interviewserie, zijn gemaakt door Gaby Jongenelen. Een getalenteerde fotograaf uit de mooiste stad van Nederland (Rotterdam ja, dat klopt). Ik ben echt intens blij dat ze haar tijd en talent in dit project wil steken, samen met mij. Gebaseerd op wederkerigheid, omdat we elkaar bewonderen. Vrouwen voor vrouwen, daar is Rebelles alleen al op gebouwd en nu dit project ook. Liefde.

Kickoff Tattooed Rebelles: ‘Ik ben iedere tatoeage’

Kickoff Tattooed Rebelles: ‘Ik ben iedere tatoeage’

‘Als je tatoeages hebt, ben je niet professioneel’ ‘Wanneer je ouder bent, krijg je zeker spijt van je tatoeages.’ ‘Je ziet eruit als een crimineel.’  Oh, en een mooie: ‘Als je er zo uit ziet, krijg je toch nooit een baan?’ Een greep van de opmerkingen en vragen die je krijgt als je (veel) tatoeages hebt. Anno 2017 klopt daar natuurlijk niets (meer) van, toch? Er zijn echter toch nog steeds mensen die zo denken, daarom: Tattooed Rebelles, omdat tatoeages niet bepalen wie je bent.

In de komende periode vertellen tien getatoeëerde vrouwen over hun leven, werk en ervaringen. Is getatoeëerd zijn een belemmering en zo ja, is het die belemmering waard? Hoe worden ze behandeld en aangekeken? Tegenwoordig lijken tatoeages een trend te zijn, wat vinden ze daar van? Op het moment van schrijven heb ik zo’n zeventien tatoeages, en besloot ik Tattooed Rebelles af te trappen met een persoonlijk stuk.

Tattooed Rebelles Thamar

© Gaby Jongenelen Fotografie

Mijn eerste tatoeage

Zeventien was ik toen ik mijn eerste tatoeage liet zetten. Op de wreef van mijn voet, liet ik het kruis van Exodus tatoeëren. Oké, het kruis van Tupac (Shakur, rapper), want ik wist niet wie of wat Exodus inhield (nog steeds niet). Het was een tatoeage, een mooi kruis en ja, het ging erom dat het een tatoeage was. Ik wilde een tatoeage en ik zou er één krijgen ook. Nu ik 34 ben, moet ik bekennen dat ik intens blij ben dat het nooit een Tweety of Snoopy is geworden, dat had nooit bij me gepast. Mijn impulsiviteit heeft wat dit betrof gelukkig goed uitgepakt.

Ik geloof graag dat ik mijn tatoeage lang verborgen heb kunnen houden van mijn ouders. Vertellen heb ik niet gedaan, en de plek had ik redelijk strategisch bedacht. Als ik het me goed kan herinneren, kwam mijn moeder er eerder achter dan mijn vader. Beiden echter pas toen ik het huis al uit was. Niet dat mijn verhuizing erg veel later kwam, aangezien ik in datzelfde jaar op mezelf ging wonen.

Ik wilde een tatoeage en ik zou er één krijgen ook.

In het begin waren ze er geen fan van, maar ze wisten dat ik niet tegen te houden was. Ik ben altijd het type geweest wat deed wat ze wilde, tegen alles en iedereen in. Ik ontdekte graag lekker zelf dat sommige dingen niet voor mij waren weggelegd. Dat heeft betekend dat ik toch wel een goed aantal keer plat op mijn muil ben gegaan, maar het was een reis die ik niet snel zou willen veranderen. Op een paar dingen na, maar dat zijn zulke kleine lullige en korte periodes. Die doen er eigenlijk niet meer toe.

Oh ja, mijn ouders: de tatoeages zitten er. Mijn moeder vindt ze steeds mooier en eigenlijk toch wel goed bij mij passen. Mijn vader zegt er niets over, maar ik weet dat hij mijn feniks sowieso een kunstwerk vindt, en de tatoeage op mijn kuit vind hij ook heel mooi. De rest wat minder, maar daar kan hij niet zoveel aan veranderen. Aangezien hij een koppig kreng als dochter heeft. Zo één die altijd eerst pas doet en daarna vertelt.

Tattooed Rebelles Thamar

© Gaby Jongenelen Fotografie

Meningen van anderen

Na mijn eerste, verstopte, tatoeage duurde het niet lang voordat de andere volgde. De meningen bleven redelijk lang uit, totdat ik echt zichtbare (en grote) tatoeages liet zetten. ‘Ik zou echt nooit tatoeages laten zetten’ is een opmerking die ik regelmatig heb gehoord. Het is niet per se negatief, maar ik heb nooit begrepen wat ik met zo’n opmerking moet. Oké, je wil geen tatoeages, maar waarom zou ik daar een boodschap aan hebben?

Ik heb bijvoorbeeld Alice in Wonderland getatoeëerd. Of ik dat heb  gedaan omdat ze een betekenis voor mij heeft of niet, dat zou niet uit moeten maken. Het is een tatoeage die ik wilde. De reden is niet belangrijk. ‘Waarom zou je zo’n tatoeage zetten?’ Nou, misschien omdat ik het wilde? De betekenis ben ik niemand verplicht. Ik ben zelden te beroerd om het toe te lichten, maar soms heb ik geen zin en de frons op gezichten doen mij steeds minder, gelukkig.

Net zoals de lipstick op mijn arm wel eens vragen oproept of de strikjes op mijn achillespezen. Alles heeft een betekenis, en soms is die betekenis niks.

Tattooed Rebelles Thamar

© Gaby Jongenelen Fotografie

Favoriete tatoeage

Zodra er aan mij gevraagd wordt welke tatoeage mijn favoriet is, dan moet ik erg lang nadenken: ik ben dol op allemaal. Het is makkelijker om te vertellen welke tattoo minst favoriet is. Dat is namelijk mijn Chinese sterrenbeeld wat achter in mijn nek is getatoeëerd. Het betekent letterlijk ‘zwijn’, maar in de Chinese dierenriem heeft het best een toffe betekenis, maar probeer jij maar eens snel uit te leggen dat het een astrologisch tatoeage is. En eigenlijk is het ook een klein beetje culturele toe-eigening van mijn kant. Ik ben niet Chinees en heb helemaal niets met Chinese astrologie of cultuur (alleen de eet-cultuur). Het wordt daarom ook tijd om wat over die tatoeage te laten zetten. Wat dat gaat worden weet ik nog niet, maar in ieder geval gaat het geen kleintje worden.

Tattooed Rebelles Thamar

© Gaby Jongenelen Fotografie

‘Waarom zou je zo’n tatoeage zetten?’ Nou, misschien omdat ik het wilde?

Wel ben ik heel dol op mijn Buginese bruid op mijn kuit en de feniks op mijn arm. Buginees (of Boeginees) is een taal die gesproken wordt in het zuiden van Sulawesi, een eiland in Indonesië. Mijn oma, inlandse (volbloed Indonesische), kwam van dat eiland. Een deel van de Buginese bevolking vluchtte tijdens de Nederlandse kolonisatie naar andere eilanden in Indonesië, waaronder Java, waar mijn Indo (Indonesische/Nederlandse) opa vandaan kwam. Die tatoeage staat helemaal voor mijn cultuur, wie mijn familie is en wie ik ben. Het mooie aan deze tatoeage is dat deze ook gezet is door mijn neef, Patrick Kempees, waardoor de cirkel rond is.

Tattooed Rebelles Thamar

© Gaby Jongenelen Fotografie

Over de feniks heb ik twee jaar gedaan. Ik heb gezocht naar een tattoo-artiest die precies de stijl had die ik wilde voor mijn half-sleeve. Ik vond Ian Saunders, gastartiest in Amsterdam. Hij ging echter vlak na het zetten van mijn tatoeage een halve wereldreis maken, waardoor ik wat geduld moest hebben voordat ‘ie afgemaakt kon worden. Ik heb toen een jaar met alleen uitlijning gelopen. In 2015 was ‘ie helemaal af en was ik er ontzettend blij mee.

Een feniks staat symbool voor doorzetten en overleven. Het is een hele gangbare tatoeage, maar voor deze had ik niet de behoefte om anders te zijn dan de rest. Ik wilde gewoon iets wat de lading dekte en stond voor kracht, doorzetten en overleven. Iets wat een hele fijne bijkomstigheid is dat deze tatoeage geen uitleg behoeft: iedereen weet wel wat een feniks is. En zo niet, dan is het mijn huiskip.

Tatoeages en werken

Er is ooit een periode geweest dat ik zeker wist dat het aan mijn tatoeages lag dat ik de baan van mijn dromen niet kon vinden. Nu ik werk in het vakgebied waar ik in hoor te werken, weet ik dat het in ieder geval 85% met werkervaring te maken heeft gehad. Toch weet ik dat ik bij mijn huidige werkgever geluk heb gehad met hoe ik eruit zie.

Tattooed Rebelles Thamar

© Gaby Jongenelen Fotografie

Ik ben corporate (online) communicatieprofessional en heb mijn tatoeages nog nooit hoeven afdekken. Niet wanneer ik contact sta met klanten, leveranciers of prospects. Ik mag zijn wie ik ben en dat vind ik wel heel erg belangrijk.

Er is ooit een periode geweest dat ik zeker wist dat het aan mijn tatoeages lag dat ik de baan van mijn dromen niet kon vinden

Natuurlijk kan ik me heel goed voorstellen dat tatoeages bij sommige organisaties en bedrijven niet kan, omdat het niet strookt met wat zij uit willen stralen. Ik vraag me dan wel altijd af wat ze uit willen stralen, waar tatoeages niet bij passen. Helaas heb daar nooit echt antwoord op gekregen, want meestal heeft het te maken met iets in de richting van professionaliteit, serieus genomen willen worden en een hele shady bedrijfspolicy waar je eigenlijk niets zinnigs uit kan halen. Soms zijn er hele goede redenen, zoals conservatieve klanten die een heleboel centen in het laatje brengen. Zo’n baan heb ik niet, tenminste; ik heb geen contact met dat soort cash cows. Gelukkig.

Ik heb nu geluk met mijn werkgever. Uiteraard is het geen garantie voor de toekomst, maar nu hoef ik me daar in ieder geval geen zorgen over te maken.

Tattooed Rebelles Thamar

© Gaby Jongenelen Fotografie

‘Daar krijg je spijt van!’

Ik kan niet eens meer bedenken hoe vaak ik dat heb gehoord. Ik heb van meerdere dingen spijt gehad in mijn leven, maar wel blij dat ik het alsnog heb gedaan. Als ik spijt krijg van een tatoeage, is dat vooralsnog mijn spijt en daar heeft niemand anders wat mee te maken. Als ik ergens echt misselijk van word, is het die faux bezorgdheid van de wereld. Het is net als die geacteerde zorgzaamheid voor mensen die te te dik zijn voor de maatschappelijke standaarden. Allemaal van die mensen die bezorgd zijn over jouw welzijn, schei uit.

Eén ding staat vast: ik wil nooit meer terug naar een lege huid, dus spijt zal niet snel komen.

Zeventien tatoeages,.. ongeveer

Waarom ik zoveel tatoeages heb, wordt mij wel eens gevraagd. Mijn eerste reactie is dan vaak: “Weet ik veel, het gaat zoals het gaat.” Ik heb er ook geen goede reden voor (moet ik die hebben dan?)

De tatoeages maken mij meer mij. De tatoeages maken mij compleet, maar maken mij niet. Het is mijn binnenkant die naar buiten komt op mijn huid. Ik ben mijn eigen kunstwerk. Mijn tatoeages maken mij niet, maar ze maken me wel af. Elke tatoeage steeds een beetje meer. Ik weet niet of ik doorga voor een full body suit (van top tot teen getatoeëerd), maar ik ben zeker nog niet klaar, de laatste tatoeage is zeker nog niet gezet.

Eén ding staat vast: ik wil nooit meer terug naar een lege huid, dus spijt zal niet snel komen.

Bovendien is het verslavend. Ik heb roken jaren geleden al opgegeven, geef mij deze ene verslaving. Tatoeages maken mij blij; ik ben elke tatoeage. Tatoeages zijn allang geen taboe meer, het is eerder een taboe als iemand nog steeds zo denkt. ¤

Tattooed Rebelles Thamar

© Gaby Jongenelen Fotografie

In de aankomende weken zal je interviews lezen met tien vrouwen. Verschillende leeftijden, levens, ervaringen en beroepen. Zet je oogkleppen af, laat je inspireren door vrouwen. Alle vrouwen. Want het stopt niet bij getatoeëerde vrouwen, maar dat is voor later. Voor nu: welkom bij Tattooed Rebelles. 

Lees hier het verhaal van Fatima

Alle foto’s die te zien zijn in deze interviewserie, zijn gemaakt door Gaby Jongenelen. Een getalenteerde fotograaf uit de mooiste stad van Nederland (Rotterdam ja, dat klopt). Ik ben echt intens blij dat ze haar tijd en talent in dit project wil steken, samen met mij. Gebaseerd op wederkerigheid, omdat we elkaar bewonderen. Vrouwen voor vrouwen, daar is Rebelles alleen al op gebouwd en nu dit project ook. Liefde.