Moeder zijn gaat bij mij niet vanzelf

Moeder zijn gaat bij mij niet vanzelf

Moeder zijn gaat niet vanzelf. Voor niemand, maar voor mij helemaal niet. Bekijk bericht

Happie & Sappie: NOMO Rotterdam

Happie & Sappie: NOMO Rotterdam

In Happie & Sappie ontdek ik nieuwe, oude, trendy, traditionele bars, bistro’s en restaurants. Bekijk bericht

Happie & Sappie: Amada

Happie & Sappie: Amada

Liefde gaat door de maag. Nieuwe, oude, trendy, traditionele bars, bistro’s, restaurants of lunchrooms: niks is te gek in Happie en Sappie. 

Rotterdamse zusjes Doganer opende de deuren van Amada – Spaans voor geliefd –  in de Stadsdriehoek op 26 december 2017. Met 1800 volgers op Instagram kun je in ieder geval stellen dat ze hun doelgroep goed kunnen selecteren. Maar is het ook een leuke tent? Hun ‘selfiecinno‘ kwam in mijn tijdlijn en mijn interesse was gewekt. Een selfiecinno is precies wat je denkt dat het is: je selfie op een cappuccino. En waarom zou je je eigen porem niet op een bakkie pleur willen? We zijn immers arrogant genoeg. Dus zo gezegd, zo gedaan: op naar Amada in Rotterdam.

Schommels

Ik kwam op een onchristelijke tijd (10:00 uur in mijn vakantie) binnen in het very Instagrammable koffietentje Amada. Heel licht, huiselijk en tegelijkertijd industrieel. Een lange bank, met een rij tafels aan de rechterkant wanneer je binnenkomt. Je kunt zitten in het raam tegen een fluffy kussen. Of doe alsof je thuis bent en neerploffen op een driezitter die links achterin de hoek staat. Wil je echt gek doen? Ga dan lekker zitten op een van de schommels die aan de linkerkant van de zaak hangen. Ik keek rond, het was klein, warm en ik voelde me welkom.

Amada

Ik lach heel breed, maar niemand weet dat ik bijna van die schommel afdonderde. Die lach is dus pure angst.

Warm welkom

Ik werd hartelijk welkom geheten door een van de zusjes en bestelde een latte macchiato. Ik deed direct of ik niet wist wat een selfiecinno was en vroeg haar wat het inhield. Ze legde me uit dat er een foto van je werd gemaakt en deze op een cappuccino gedrukt werd met eetbare inkt. “We wilden eigenlijk de eerste zijn in Europa, maar helaas was het al een ding in London,”  zei dame Doganer ietwat teleurgesteld. Toch was ze enthousiast, want het apparaat wat zij hadden staan was wel echt een van de beste. Ik was overtuigd, maar ik dronk eerst mijn latte macchiato en at een tosti kaas.

Amada

Thuiskomen bij Amada

Toen we binnenkwamen gingen we op de lange bank tegen de muur zitten, maar we besloten toch ergens comfortabeler te gaan zitten. De groene bank achterin de hoek gaf ons wel echt het gevoel dat we thuis waren. R. bestelde een broodje tonijn. Met zorg klaargemaakt. En opgediend op een plankje, want borden zijn tegenwoordig hopeloos ouderwets. Overigens doet dat niets af aan de smaak. Vers brood, verse tonijnsalade: altijd bingo.

Speciaal voor het eten, werd er een tafeltje bij gepakt, zodat het allemaal wat handiger eten was. Het feit dat ze daaraan dacht, het tafeltje er gewoon tussen zette en er hele normaal over deed, vond ik persoonlijk echt heel fijn. Bijna een openbaring zou je het noemen. Gastvrijheid zoals dit vind ik gewoon echt heerlijk.

Amada

Broodje tonijn op een plankie

Selfiecinno

“Mag ik meekijken en het filmen?” vroeg ik aan de eigenaresse. Dat mocht. Je kunt het filmpje bekijken in mijn Instagram hoogtepunt ‘FijnproeverT‘.

Ik was extreem gefascineerd door het concept en het resultaat, maar eerlijk? Het maken van de selfiecinno is echt een anti-climax. Het gaat heel snel en is geautomatiseerd. Er komt geen ster barista aan te pas die tekeer gaat met cacaopoeder op je schuim. Er is geen magische zeef die de foto’s op het melkschuim tevoorschijn tovert. Het is een printer met eetbare inkt die je foto op het melkschuim print. Wel echt heel tof, maar niet sexy.

De eerste mislukte, dus die kregen we van het huis. De drang om een goed product te leveren, waardeer ik echt aan Amada. Het feit dat je dus alleen voor degene betaalt die goed lukt, vind ik mooi.

Wel een beleving om zo je eigen gezicht opdrinken. Als je niet roert, dan lukt het ook nog eens om het beeld te bewaren. Onze gezichten lagen bij mij nog op de bodem van de kop. Zo kun je tegen je eigen porem aan blijven kijken. Wie wil dat nou niet?

Amada

De selfiecinno van Amada

Tweede bezoek?

Jazeker. Het is sowieso een tweede bezoek waard. Ten eerste om eens goed de kaart te proeven. Een tosti kun je echt bar weinig verkeerd aan doen. Ik wil sowieso de yoghurt proberen, maar ook de sizzling brownie en de pinata. Dus ik kom zeker nog een keer terug. Bovendien is het echt betaalbaar. Ik was rond een tientje kwijt voor twee luxe koffies en een tosti.

Amada is niet per se speciaal. Ik bedoel lunchrooms en koffiezaakjes te over. Natuurlijk is de selfiecinno een unique selling point. En toch is dat niet het hetgeen wat Amada speciaal maakt. De mensen zijn warm, gastvrij en open, dat maakt Amada specialer dan alle andere zaken waar ik tot nu toe ben geweest. De liefde voor de zaak is duidelijk aanwezig.

Je vindt Amada op Instagram, Facebook en aan de Hoogstraat 36A in Rotterdam.

Disclaimer: er heeft geen partnerschap plaatsgevonden tussen Amada en Rebelles. We hebben helemaal zelf verzonnen om te gaan, koffie te drinken, tosti te eten en de rekening te betalen. Er werden geen zielen verkocht voor deze publicatie. Hup wij. 

Fuck Oud & Nieuw

Fuck Oud & Nieuw

Elk jaar gooi ik melodramatisch mijn kont tegen de kribbe, pers wat recalcitrante Facebook updates eruit over hoe suf oud & nieuw wel niet is en proost met een fles Southern Comfort op een nieuw jaar met dezelfde keuzes, doffe ellende en toffe feesten. Het heeft niets te maken met de afsluiter van het jaar, de nostalgische en melancholische emoties die erbij horen, de achterlijke en tragisch hoopvolle voornemens of de alcohol die op die dag juist rijkelijk mag vloeien. Ik heb al sinds ik me kan herinneren gewoon een hekel aan Oud & Nieuw.

Overprikkeld

Ik geef het niet graag toe, maar ik raak nogal eens overprikkeld van evenementen, bijeenkomsten of gebeurtenissen. Ik heb een hekel aan winkelen, want als ik vijf minuten in een drukke Primark loop, heb ik het bloedheet en wil ik alleen nog maar naar huis om te slapen. Als ik een drukke dag heb gehad op mijn werk en mijn hoofd bomvol zit, moet ik echt thuiskomen. Ik heb tien minuten tot een uur nodig om tot mezelf te komen.

Als de dop van de frisdrankfles niet goed is vastgedraaid, blijf ik het hinderlijke gesis horen. Zodra de buren oud eten over het balkon flikkeren en de meeuwen er als aasgieren op af komen, hoor ik constant het gekrijs van die beesten tot ze ophouden. Ik hoor het getik van een verwarming die afkoelt, mijn buurman die gaapt, de bovenburen die bidden en auto’s die rijden in de straat die achter mijn woning ligt, de portiekdeur die klappert omdat de laatste die binnen is gekomen het niet goed heeft afgesloten.

Zodra mijn vriend voetbal kijkt en enthousiast zijn club support door te applaudisseren, knalt dat loeihard door in mijn schedel. Snapt hij niet, en kan hij niet doen en dus doe ik vaak oordopjes in met muziek. Geluid overprikkeld me alleen als ik er niet om heb gevraagd, en wanneer het van anderen komt.

Waar anderen zich voor af kunnen sluiten, komt bij mij binnen zonder te kloppen.

Krijsende vuurpijlen

Dit is waarom ik een hekel heb aan Oud & Nieuw. Naast dat ik mensen niet vertrouw met vuurwerk, kan ik helemaal niets met de teringherrie die het met zich meebrengt. Het gekrijs van de vuurpijlen, geratel van grondbloemen, geknal van rotjes en illegale versies, gillende Romeinse kaarsen; drie dagen later gaat er nog steeds vuurwerk af in mijn kop. Het kost me veel energie om de keiharde knallen die zich ongefilterd in mijn schedel rammen zachtjes in mijn brein te laten landen. Ik kan me tijdens deze feestelijke gelegenheid alleen maar focussen op de extreme geluiden.

Ik heb verschillende dingen gedaan om erachter te komen hoe ik het beste met Oud & Nieuw, en het bijkomende gekrijs, om kan gaan. Door mee te doen, bijvoorbeeld. If you can’t beat them, join them. Tot je erachter komt dat je vuurwerk eigenlijk niet leuk vindt, en de mensen die het afsteken niet vertrouwt. Door alleen buiten te staan en te kijken naar het moois wat vuurwerk ook kan zijn, maar omdat ik een mietje ben en schrik van elke knal, ben ik toch maar gauw naar binnen gegaan. Ik heb ook een poging gedaan om gewoon binnen te blijven, als een oud wijf. Dat was ronduit kut. Bovendien werd het geluid niet gedempt, dus veel zin had het ook niet.

En dan dacht je dat je het had gehad.

Kus-kus-kus

Terwijl ik me focus om alle geluiden te verwerken die mijn harses binnenkomen, wordt er ook nog eens gelijk verwacht dat ik iedereen enthousiast een nieuwjaar wens. Kus-kus-kus. Knuffel. Of beide. Naast dat ik gillende keukenmeiden in mijn oren heb, heb ik smakgeluiden vlakbij mijn oren. Ineens wordt er verwacht dat ik mensen toelaat in mijn personal space. Die space bestaat trouwens uit mij en een vijf meter radius. Moet dat echt?

Nee, niet meer. Het heeft wat jaren geduurd voordat ik erachter kwam dat ik mensen helemaal niet hoef te kussen en te knuffelen. Handje schudden, ‘gelukkig nieuwjaar’ zeggen en klaar. Fuck de opgetrokken wenkbrauwen, de gekwetste ego’s en de hoofden die ik laat hangen, omdat ik mijn wang niet tegen die van hen druk. Ik kies wie ik wil kussen en knuffelen. Ik ben niet raar, mensen die kusjes en knuffels verwachten van mij die zijn pas raar.

Gelukkig hoef ik me nu alleen te focussen op de cobra’s, strijkers en andere bermbommen die mensen afsteken.

Prikkelvrij feestje

Natuurlijk ligt het meer aan mij dan aan Oud & Nieuw. Het is alleen erg moeilijk om een filter in te bouwen die ik gewoonweg niet heb. Het enige wat helpt tegen die knallers die hun weg in mijn schedel forceren, de domme hoofden die hun kleffe koude wang tegen de mijne aan willen drukken en de onbekende lijven die zich willen verstrengelen met die van mij, is drank of mezelf opsluiten. Het laatste gaat het niet worden, want dat vind ik wel echt tragisch. En we gaan al eeuwen lallend het nieuwe jaar in, dus erg problematisch lijkt me dat niet. Ook al vind ik Oud & Nieuw stom, dat betekent niet dat ik het mee hoef te maken als een hond met de staart tussen de benen. Ik verdien ook een prikkelvrij feestje om het jaar af te sluiten.

Nu ik mijn melodramatische update over Oud & Nieuw weer heb gehad, kunnen we dan afspreken dat we het wat kalmer doen met die knallers en kusjes. Zou ik wel echt effe heel vet vinden.

Gelukkig nieuwjaar.

Is het al 6 januari?

Happie & Sappie: Jamie’s Diner

Happie & Sappie: Jamie’s Diner

Happie & Sappie draait om een van mijn favoriete bezigheden: eten. Nieuwe restaurants, bistro’s en bars: niks is te gek. Ik kom graag op nieuwe (en oudere) locaties om het aanbod te proeven. Vandaag in Happie & Sappie: Jamie’s Diner in Rotterdam.

‘Leuk hoor; Jamie Oliver. Maar is hij niet gewoon een leuke gast die een beetje kan koken (en een imperium kan opbouwen)?’ Dat klopte. Jamie Oliver is inderdaad een leuke gast – tenminste zo komt hij over in de media – en hij kan inderdaad koken. Iets meer dan een ‘beetje’, dat wel. We kennen hem van zijn wereldberoemde kookboeken, zijn kookprogramma’s waar hij enthousiast en met passie zijn gerechten klaarmaakt. Van Fifteen, het eerste restaurant wat hij opende en wat begon als een start voor jongeren met een afstand tot de arbeidsmarkt. Of misschien van zijn Italiaanse restaurant in de Markthal. En anders weet ik het ook niet meer. Maar niet getreurd, vanaf vandaag (18 december 2017) kun je naar zijn nieuwe diner in Rotterdam: Jamie’s Diner.

Jamie? Wie’s dat?

Ik moet bekennen dat ik nog nooit een gerecht van Jamie Oliver heb gemaakt. Ook heb ik nog nooit in een van zijn restaurants gegeten. Ik keek wel graag naar zijn kookprogramma’s. En ik heb zelfs in een focusgroep gezeten voor zijn ‘Superfood’ kookboek. Ja joh, dat boek zoals je het kent: dankzij mij. Daarnaast ben ik geïndoctrineerd door mijn moeder. Zij heeft namelijk wel een heleboel boeken. Fan ben ik niet, maar ik bewonder hem van gepaste afstand. Dat houdt in dat ik hem op Instagram volg.

Jamie’s Diner in 010

Ik weet niet meer hoe ik erachter kwam dat Oliver een diner zou openen in Rotterdam. ‘Ik moet daarheen,’  was wel het eerste wat ik dacht toen ik het hoorde. Het enige waar ik een hekel aan heb is dat dit soort tenten zijn altijd tot de nok toe gevuld met mensen. Dat zorgt ervoor dat ik al vaak wegblijf. Ik houd gewoon niet van wachten of van overvolle restaurants en al zeker niet van wachten in overvolle restaurants. Maar alsof het zo had moeten zijn: ik kon me aanmelden voor een trainingsdag. Dat betekende eten bij Jamie’s Diner voordat de deuren officieel geopend waren. Ik meldde me aan.

Jamie's Diner Halloumi Fries

Halloumi Fries

Keuzestress

Vijf dagen heb ik er over gedaan om te beslissen wat ik wilde eten. Ik heb zelfs de Departement Manager – die ik toevallig ken – een berichtje gestuurd om te vragen wat de aanraders waren. “Sowieso de Malted Chocolate Hard Shake en Mud Pie als dessert!” Ik was nog niet geholpen, want naast het dessert, adviseerde hij ongeveer alle hoofd -en bijgerechten. Uiteindelijk koos ik voor Garlic Bread als starter, mijn hoofdgerecht zou een BBQ Plate worden en voor het nagerecht zou ik het advies van de Department Manager opvolgen. Simpel.

Proper menu

17 december 2017 om 18:15 liep er een meisje een diner in Rotterdam binnen. Dat meisje had er vijf dagen over gedaan om te beslissen wat zij wilde eten. En toen ik het menu weer zag, bestond het gekozen menu niet meer. “De halve kip is er niet. En de Sweet Potato Fries ook niet.” Ok, twee dingen die ik sowieso al niet zou eten. Zo werd kiezen wel echt ineens heel makkelijk. Not.

Op een of andere manier heeft Pulled Pork een magische uitwerking op mij. Het gerecht trekt altijd mijn aandacht. Ik wilde geen burger, geen ribs, en die BBQ plate ging het ook echt niet worden. Vanzelfsprekend bestelde ik de Pulled Pork. Mijn oog had immers al besloten. Als starter nam ik wel Garlic Bread. Vriendin S. koos voor de Cajun Chicken Burger, Halloumi Fries als starter en Onion Rings als side dish. We kregen een karaf kraanwater aangeboden (!) en dronken er Ginger Ale bij.

Jamie's Diner Proper Pulled Pork

Proper Pulled Pork

Smaakexplosie

Onze tafel stond bomvol met allerlei gerechten, omdat we alles tegelijk hadden laten komen. Waarom zou je rustig eten als je ook alles tegelijk kunt krijgen? De Onion Rings waren bescheiden in het deeg gedoopt en precies lang genoeg gefrituurd. Het waren namelijk nog uien. Nog stevig en geen vette druilerige bende. Toch zou ik niet snel weer de rings bestellen. Niet omdat ze niet lekker waren, maar omdat je ze ook bij de buurt snackbar kunt krijgen. Halloumi Fries met granaatappelmelasse – dikke siroop van ingekookt granaatappelsap -, koriander en chili. Heerlijk. Nee, echt.

De Pulled Pork werd geserveerd op een wafel, met drie zure augurkjes en wat house slaw. De Pulled Pork was voorzien van een flinke laag pepers. Ik kan wel wat hebben als een echte macho (een betaalmuurtje op Volkskrant), maar ik moest wel wat pepertjes eraf schuiven.

Mijn eerste hap: geen droge pulled pork! Ik heb al zoveel pulled pork varianten gegeten en er waren er zoveel droog. Een klein vreugdedansje. De wafel was krokant aan de buitenste rand, de vleessappen en marinade waren perfect in de wafel getrokken. De wafel bleef stevig en viel niet uit elkaar door het vocht. Sappig, stevig en krokant tegelijkertijd. Met recht een Proper Pulled Pork.

De Cajun Chicken was heerlijk, maar de kok was wat zuinig met de yoghurtdressing geweest en de filet van de kip had iets te lang op de grill gelegen. Het was namelijk iets droger dan de bedoeling was. Maar de smaak was er niet minder om. Het was een prima burger. Zonder deze twee verbeterpunten zou het een banging burger zijn.

Van alles wat we hadden besteld, hebben we niets opgegeten. Onze ogen waren helaas weer eens groter dan onze maag. Sorry Jamie.

Jamie's Diner Onion Rings

Onion Rings

Dessert

“Mogen wij een Mud Pie delen?” “Die hebben we niet.” “Wat zeg je?” “Die hebben we niet.” “Wat?” De serveerster lacht. “Er hoort gekarameliseerde popcorn bij en die is nu even op. We mogen geen incomplete gerechten serveren.” Iets teleurgesteld bestelden we een Malted Chocolate Hard Shake. Dat betekent dat er een scheut kersenlikeur in werd gedaan. Nog niet veel later kwamen we erachter dat de popcorn inmiddels gekarameliseerd was. En omdat we de Mud Pie zo graag wilde proeven, hoefde we niet lang na te denken of we de taart wilde bestellen. En gelukkig maar. We namen de eerste hap.

Huilen. Zo lekker.

Jamie's Diner

Mud Pie

Service

De dame die ons de hele avond hielp was goed in wat ze deed. We hoorde achteraf dat ze bij Jamie’s Italian vandaan kwam, dus ze kende de fijne kneepjes. Er gingen wat dingen mis met onze tafel, die waren zodanig klein en werden professioneel opgelost waardoor het totaal niet noemenswaardig meer is. Bovendien was het een trainingsdag, dus alles wat fout kon gaan, mocht juist vandaag verkeerd gaan. Onze feedback werd open ontvangen en serieus mee omgegaan. Iets waar veel eetgelegenheden wat van kunnen leren. Ja, wij waren tevreden. Voor herhaling vatbaar.

Disclaimer: er heeft geen partnerschap plaatsgevonden tussen Jamie’s Diner en Rebelles. We hebben helemaal zelf verzonnen om te gaan, te reserveren en de rekening zelf te betalen. Hup wij.