Op mij kan je rekenen

De eerste minuten van je leven wist ik niet wat ik moest voelen. Wat ik van je moest vinden. Ik vond het maar allemaal vreemd. Wereldvreemd. Negentien was ik toen ik je kreeg. Veel te jong. En als ik je wat mag meegeven, doe dat niet. Ik spreek uit ervaring.…

De man met de zilveren haren

De man met de zilveren haren, de geelgekleurde wijsvinger en duim. Rimpels die zo zacht aanvoelde alsof je een kusje gaf aan satijn. Hij was in mijn ogen groot, maar in werkelijkheid was hij maar een metertje en wat zeventig centimetertjes. Ongeveer. Zijn stem en manier van praten kan ik…

“Mama, het was een heggenschaar!”

Gehuil. Ik hoor gehuil. Of eerder gejank. Ik weet dat het mijn zoon is. Ze staan aan mijn deur. “Wat is er aan de hand” was het eerst wat ik dacht. Of eigenlijk ‘wat nou weer’. Het is niet de eerste – en vooral niet de laatste – keer dat…

Onthoofde Barbies, Krayzie Bone en haarlak

Ooit onthoofdde ik haar Barbies, hield ik haar boven het trapgat met de vraag of ik haar los moest laten en gooide ik een bus haarlak met volle vaart in haar gezicht. Daar had ze een week een blauwe snuit van en praatte een week niet tegen me. Dat was…