Moeder zijn gaat bij mij niet vanzelf

Moeder zijn gaat bij mij niet vanzelf

Moeder zijn gaat niet vanzelf. Voor niemand, maar voor mij helemaal niet. Mijn kinderen zijn nu 15 en bijna 11 jaar oud. Bijna 11, want dat is toffer dan nog maar tien zijn volgens de dochter.

Moeder worden

Al vijftien jaar ben ik aan het oefenen om moeder te worden. Het gaat nog steeds niet vanzelf. Ik kreeg de stempel ‘moeder’ toen ik mijn eerste kind baarde. Dat betekende echter niet dat ik ook direct moeder was. Ik moet gewoon wat meer moeite doen om moeder te zijn. Ik ben namelijk niet altijd (eigenlijk bijna nooit) dol op het feit dat ik altijd met iemand rekening moet houden. In dit geval dus twee mensen die het wel echt nodig hebben dat ik aan ze denk. Maak je geen zorgen: ik denk echt wel aan ze. Volautomatisch ook, maar wat haat ik het dat ik mijn leven rond hen moet plannen. En ik houd ervan om veel te werken. En dat ik net als Aisha zo’n moeder ben die alles vergeet.

Niet de juiste keus

“Dan zijn kinderen wellicht niet de juiste keus geweest.” Waarom niet? Omdat ik het niet leuk vond dat in de laatste vijftien jaar van mijn leven spontaniteit dood was?  Of dat ik liever alleen (of met andere volwassenen) mezelf lam zuip in de zon, dan dat ik heel veel moeite moet doen om mijn aandacht bij een gesprek te houden waar ik helemaal niets van snap? Of omdat alles wat mijn kinderen gemaakt hebben voor mij wel echt lief is, maar ook echt te afzichtelijk is voor woorden? Als dat de regel is om te mogen kiezen voor kinderen, dan had ik inderdaad nooit kinderen mogen krijgen.

Niet willen missen

Ook al vind ik het verschrikkelijk dat ik bijna nooit alleen thuiskom in stilte. Of dat ik het haat dat ik elke week wel iemand op z’n lazer moet geven, omdat de teringzooi uit de slaapkamer bijna wegloopt. Dat ik ouderavonden het liefst constant vergeet, omdat ik vind dat ik die tien minuten, op mijn welverdiende vrije avond, beter kan besteden. En dat de strijd over huiswerk maken, voelt alsof er elke dag opnieuw oorlog uitbreekt.  Ik zou ze niet meer kunnen missen in mijn leven.

Oké, dat is niet waar. Hopelijk wonen ze voor hun 25e op zichzelf. Ik heb namelijk niet de ambitie om het ondergoed van mijn dan vijfentwintig jaar oude kinderen te wassen. Zo’n moeder ben ik niet. Ik heb daar gewoon geen zin in. Betekent dat ik niet van mijn kinderen houd? Nee, dat is een heel vreemd statement. Ik hoop gewoon dat ze rond die tijd voor zichzelf kunnen zorgen.

T.E.A.B.

Naast de keren dat ik mijn kinderen op een veilingsite wil zetten t.e.a.b. omdat ze het bloed onder mijn nagels vandaan halen, krijg je er zoveel voor terug (gatver). Denk aan de keren dat mijn zoon van vijftien achterover van zijn stoel valt, omdat hij vindt dat hij stabiel zit op de achterste twee poten van zijn stoel. Of dat mijn dochter constant tegen deurposten loopt in het huis waar zij al tien jaar woont. En dat ze in datzelfde huis ook struikelen over de drempel van hun slaapkamer. Of dat moment dat je aan jezelf begint te twijfelen als ze een verhaal vertellen, omdat het werkelijk nergens op slaat. Dat je jezelf af gaat vragen of het allemaal wel goed werkt in hun bovenkamer.

Niet mooier maken

Ik heb geen zin om het ouderschap mooier te maken dan het is. Het kost me al teveel energie om ’s avonds te koken voor mijn kroost, laat staan dat ik mijn leven van een suikerlaagje ga voorzien. Er zijn weleens momenten geweest dat we 2 (oké 3) dagen lang pizza achter elkaar aten. Ik stoor me er ook totaal niet aan dat het moederschap niet iets is waar ik voor in de wieg gelegd ben. God, er is vast zoveel te verbeteren aan mijn opvoedingsmethoden. Zo vind ik lachen om ongelukjes een veel leukere oplossing dan direct in de omg-er-is-wat-met-mijn-kind-gebeurd-mode te schieten. Het is immers zo dramatisch als je het zelf maakt.  Daar zijn vast de meningen over verdeeld, maar daar kan ik alleen maar schouderophalend op reageren.

Accepteren

Moeder zijn heeft mij geleerd dat ik niet kan veranderen en dingen gewoon moet accepteren zoals ze zijn. Ik ben namelijk nog steeds niet geduldig. Dat ga ik ook nooit worden: dat heb ik geaccepteerd. Mijn stilte krijg ik pas terug in mijn graf. Dat is niet oké, maar het is wat het is. Zo heb ik geleerd dat ouders helemaal niet verplicht zijn om te knutselen met hun kinderen. Zonder dat ik mijn handen in smerig papier-maché hoef te stoppen, groeien ze ook best prima op. En ik heb geleerd dat kinderen echt uitstekende huishoudelijke hulpen zijn. Ik heb namelijk iemand die de afwas doet, stofzuigt, de vuilnis weggooit en boodschappen haalt. Ze spreken mensen bijna automatisch aan met ‘u’ en zeggen ‘alstublieft’ en ‘dank u wel’. En daar heb ik nog nooit Play-Doh voor aan hoeven raken.

Geboren loedermoeder

Ik ben geen geboren moeder, doe alsof ik luister naar hun verhalen en mijn antwoord bestaat uit ‘aha, oké’ en ‘nee’. Maar ik heb best prima werk afgeleverd voor een loedermoeder. En dat durf ik gewoon hardop te zeggen.

Delen:

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.