Toen mijn zoon ongeveer een paar maandjes oud was, kreeg ik regelmatig de vraag of het een Surinaams kindje was. Als ik daar nee op antwoordde kreeg ik een bedenkelijke blik. “Antilliaan dan?” luidde de volgende vraag. “Nee,” antwoordde ik weer. Ik kon aan de gezichten aflezen dat ze er niets van begrepen. Ik keek ze aan en wilde eigenlijk vertellen dat mijn zoon half Marokkaan was. Toch bedacht ik me en besloot ik dat ik het raadspelletje veel te leuk vond. Ze bleven denken. Ik hoorde de hersenen kraken, de blikken werden steeds vreemder en uiteindelijk kwam er uit: “Moluks dan?” Ik glimlachte. “Nee.” Nu wisten ze het niet meer. Ze keken naar zijn bolle wangen, zijn volle krullende haren en zijn gekleurde huid. “Vertel dan?” vroegen ze. Ik keek ze aan en vroeg ze waarom het nou zo belangrijk was om te weten. “Gewoon, ik vraag het me af,” vertelden ze dan. Ik haalde mijn schouders op en vond het altijd onnodig om te vertellen dus ik vroeg door. “Wat maakt het uit dan als je het weet?” vroeg ik een beetje bits. Ik zag ze denken als ik dat vroeg, maar ik kreeg geen antwoord. Alleen maar een flauw schoudertje omhoog en een bedenkelijk gezicht wat zich duidelijk afvroeg waarom ik zo moeilijk deed.
- May
- 13
- 2012
Gemiste moederdag
Voor jullie. Weet dat ik het weet.
When no one else is around. I stay with you.Whether you’re up or you’re down.
That’s what I’ll do.
Ze hoopte dat na jaren het gevoel wel een beetje zou veranderen. Of in ieder geval minder zou worden. Ze kijkt naar de foto van haar moeder en voelt een traan achter haar oog prikken, maar ze weet de traan tegen te houden. Ze lijkt precies op haar moeder. De donkere ogen die 1001 verhalen vertellen, de neus met een geheel eigen karakter, de krullende haren en de glimlach die de pijn verbergt. Misschien maakt dat het verlies misschien nog zwaarder. Zij en haar moeder waren twee handen op één buik. Ze kon altijd op haar moeder rekenen als ze van ellende niet meer wist waar ze het zoeken moest. Ze waren altijd met z’n tweeën. Overal. Ze was niet alleen het kind van haar moeder, maar ze was ook haar beste vriendin. Ze waren altijd samen, of ze nou naar de supermarkt gingen of dat ze op de bank een film gingen kijken.
- May
- 10
- 2012
Hè, wat zei je ook alweer?
Ik ga zitten en ik bedenk dat ik een stukje over ADD ga schrijven. Maar eerst moet ik nog even alle andere Word-bestanden openen, Facebook bekijken en reageren op updates van vrienden, Twitter even bekijken en even reageren op mentions en zelf even wat onzin eruit gooien op het wereld wijde web. Even kijken naar mijn telefoon; oh! Mijn vriendin stuurt een bericht op WhatsApp, even beantwoorden. Goh, ze blijft maar doorpraten. Nou, even kijken op Instragram dan of er nog wat leuke fotootjes bij gekomen zijn die ik liken kan. Wat is het stil hier? iTunes openen is misschien niet zo’n slecht idee. In welke mood ben ik?
- May
- 08
- 2012
Hey mam,
Het eerste woord wat ik wilde opschrijven, is een woord waar jij me altijd voor op mijn vingers tikt. Nu nog steeds. Dat is die christelijke achtergrond van je, daar kan je ook niets aan doen. Er is vast wat misgegaan met mij op de weg naar wie ik nu ben, anders zou ik dat niet zeggen. Maar speciaal voor jou, schrijf ik het vandaag even niet op. Op mijn vingers tikken, dat doe je nog steeds. Het maakt niet uit hoe oud ik ben, of hoeveel centen ik op mijn bankrekening heb staan. Dat ik nu zelf moeder ben dat maakt ook niet uit, op mijn kop krijgen ben ik nooit oud genoeg voor. Dat snap ik nu ik zelf moeder ben.
- Apr
- 21
- 2012
Fucking groupie.
Daar sta je dan, in een kleedhokje. Je bent jezelf aan het omkleden van één of ander vaag iets. Iets waar je een kleedhokje voor nodig had, blijkbaar. Ineens rent Eminem bij jou het kleedhokje in. Nou, dan kan je dag al niet meer stuk.
In ieder geval kan mijn dag niet meer stuk en laat dat nou het enige belangrijke zijn. Hij begint tegen me te praten en vraagt of ik hem kan redden van een vrouw met opgepompte borsten die haar kin aanraken en lippen zo groot als een rubberbootje. Ik kijk hem aan alsof Eminem voor mijn neus staat. En ik in een handdoekje.
- Apr
- 19
- 2012
Hartje; B.S., M.S., M.A., Ph.D., Sc.D.
Ik ben weer eens verliefd. Of nou ja, ik ben eigenlijk al verliefd op hem since the beginning. Of het echt verliefd is, weet ik niet zeker, maar ik ben in ieder geval heel erg dol op hem. Hij heeft een toekomst en je kunt op hem rekenen. Het is echt ongelofelijk hoe hij met de mens omgaat. Zo vreemd. Alsof hij zijn vinger er niet op kan leggen. Hij snapt er niets van. Ik weet niet of ik de juiste persoon ben om hem dit te leren, maar ik wil het zeker wel proberen.
- Apr
- 18
- 2012
Zomervakantie, herfstvakantie en kerst
“Is goed, ik wil de kinderen drie weken in de zomervakantie en met de herfstvakantie. Oh en kerst!” zegt hij tegen zijn ex-vriendin. Geweldig vindt ze het. Als hij die grote woorden ook eens nakomt. Elk jaar is het hetzelfde liedje. Elk jaar worden er nieuwe afspraken gemaakt en elk jaar komt hij misschien 50% van die afspraken na. Vijf-tig. Van de honderd. En dan heeft ze het nog niet eens over de uren dat hij te laat komt. Of dagen. Hoofdpijn geeft het haar.
- Apr
- 15
- 2012
Heleboel gevoel.
Daar ben ik weer. Deze keer om weer een bekentenis af te leggen. Als ik mezelf in de spiegel aankijk, wat ik gelukkig heel goed kan, zie ik mezelf, duh. Maar ik zie ook iemand die een gigantische hoge, grote, dikke muur heeft. Wel volgespoten met dope graffiti, dat dan weer wel. We blijven wel gekleurd en ogen heel blij, maar ondertussen is het onder al die kleurtjes gewoon een grijze muur.
Niet dat ik depressief ben, totaal niet. Maar toch is het heel dubbel. Aan de ene kant heb ik een hoge muur opgetrokken.
- Apr
- 07
- 2012
Freakshow.
“Je ziet er zo ruig uit”, dat zei mijn vriendin laatst tegen me. Ze liet me opstaan – en dat is een hele opgave op een in-bed-lig-zaterdag – om in de spiegel te kijken. Ik zag sproeten. Een heleboel sproeten op mijn wangen en neus. Ik zag bruine ogen, redelijk licht. Gewone ogen in mijn ogen. Ik zag ietwat *kuch* te stevige heupen. Ik zag dat ik niet zo gek lang ben en een oer-Hollandse neus. Ik zag mijn mond, volle lippen die ik regelmatig rood stift. Mijn geverfde haren vielen voor mijn ogen toen ik naar beneden keek om naar mijn rare platvoeten te kijken. Dat is wat ik zie als ik in de spiegel kijk. Een normale vrouw. Geen scheve ogen, geen grote neus, geen echte flaporen en geen schele ogen. Eigenlijk een heel gemiddelde, gangbare, gebruikelijke vrouw.
- Apr
- 05
- 2012
Lief hart,
Moet je nou eens goed naar me luisteren; als er iemand weet dat je al duizend keer ben gekwetst ben ik het wel. Alleen ik moet het kennelijk ook duizend keer herhalen; als je niet – of in ieder geval minder – gekwetst wil worden moet je naar mij luisteren. Spring niet overal zo impulsief in, dat schiet niet op. Daar val je alleen maar van in scherven. Soms ga je helemaal kapot. En ik mag je weer oplappen. Dat werkt toch niet? Ik heb al zo vaak scherven weer terug moeten plakken en littekens dicht moeten maken. Mijn pleisters en naald en draad raken nu wel een beetje op.
DE SCHRIJVERIN
Follow @Thamar_